Jan Kulasza
Strzelce Krajeńskie
Poeta ludowy
Urodził się 21.02. 1936 r. w Soli, powiat Biłgoraj. Od 1940 do 1946 roku wychowywała go babcia. Ona nauczyła małego Janka miłości do ludzi i przyrody. Od najmłodszych lat pracował przy zbieraniu grzybów, pasaniu krów u gospodarzy i przy uprawie tytoniu. Zarobione w ten sposób pieniądze przeznaczał na zakup podręczników i zeszytów szkolnych.
Posiada wykształcenie niepełne średnie.
Na ziemię strzelecką (Bobrówko) przyjechał wraz z rodzicami w 1953 roku. Początkowo pracował jako murarz w Państwowym Gospodarstwie Rolnym, a następnie przez 16 lat w Miejskim Przedsiębiorstwie Gospodarki Komunalnej w Strzelcach Krajeńskich. Kolejne miejsca pracy to Spółdzielnia „Robotnik” i Gminna Spółdzielnia „Samopomoc Chłopska”.
W roku 1990 przeszedł na rentę zdrowotną, a następnie na emeryturę.
Pierwszy swój wiersz Jan Kulasza napisał w 1952 r. do kroniki szkolnej. Kolejne, okazjonalne wiersze wyszły spod jego pióra w latach 1960 - 1980 (dla kolegów, rodziny i znajomych). Utwory poetyckie i prozę publikował w „Gromadzie - Rolnik Polski”, „Zielonym Sztandarze”, „Gazecie Wrocławskiej” i w dodatku literackim gazety „Powiatu Słupskiego„ -„Wieś Tworząca”.
Swój dorobek twórczy J. Kulasza prezentuje w Antalogii Poezji Ziemi Słupskiej pt. „Wiersze jak chabry w pszenicznym łanie” oraz w dwóch tomikach poetyckich - „Rozmowa wierszem” (Strzelce Krajeńskie 2004) i „ Róża z kolcami” (Strzelce Krajeńskie 2005)
|
|
|
|
|
|
|
„Wieś Tworząca” – Dodatek Literacki do „Powiatu Słupskiego” jak chodziłem z kolędnikami Z uwagi na to, że mam 90-procentową zaćmę i mało piszę teraz wierszy,postanowiłem podzielić się z Wami moimi wspomnieniami z tradycji. Są to wspomnienia z dawnego wspólnego obierania i kiszenia kapusty, jakiemiało miejsce w niejednej zamojskiej wsi, i o tym jak chodziłem z kolędnikami. Już od rana wycinano kapustę i zwożono z pola wrzucając ją przez okna do izby, przeważnie był to jeden pokój, kuchnia, sień i komora w zamojskich domach. Kapusta sięgała niekiedy pod sufit zajmując większość izby. W komorze lub sieni stała beczka o średnicy 180-200 cm, wysoka na jeden metr. Wieczorem lub późnym popołudniem przychodziły panny, mężatki oraz panowie różnego stanu i każdy dostał swoje zadanie. Gospodarz zaopatrywał się w wyskokowy napitek, a gospodyni piekła ciasto; sernik, makowiec, a czasami przygotowywała też okraszoną sowicie słoniną kaszę. Każda niewiasta siadała na stołeczku, brała do ręki nóż i obierała kapustę z brudnych i nieprzydatnych liści, wycinała głąb, ładując to wszystko do dużych podstawionych koszy. Liście wynoszono do ogrodu lub na podwórze i spasano później bydłem. Obraną kapustę wnoszono koszami do przygotowanej wcześniej beczki. Tam młodzieńcy cięli ją kosami obsadzonymi na rękojeściach chodząc jeden za drugim dookoła beczki. Co pewien czas jeden z uczestników dodawał pokrojoną marchew i sól. Następnie dwóch mężczyzn, mając przygotowaną czystą bieliznę, wymoczone i wymyte nogi deptało ją i ubijało przygotowanymi tłuczkami. Kiedy już ostatnie główki kapusty znikły pokrojone w tej dużej beczce, zmiatano i sprzątano izbę. Gospodynistawiała teraz jedzenie i zbożową kawę z mlekiem. Gospodarzczęstował napitkiem, a obieracze, jeżeli wśród nich nie było muzykanta, zapraszali innych: skrzypka, harmonistę, bębnistę i wszyscy bawili się do rana. Tak kończyły się „obieraczki” na zamojskiej wsi. Następnego dnia były u innego gospodarza. W dawnych moich rodzinnych stronach utarł się też zwyczaj kolędowania. Tak przed II wojną światową, jak i zaraz po niej na wsiach zamojskich była bieda i w niejednej wiosce w drugi dzień świąt, na Szczepana od rana kilkuletnie dzieci chodziły po domach i zbierały „podłażniki”. Były to drobne pieniądze, słodycze i inne świąteczne dary. Wieczorem natomiast chodzili chłopcy i pod oknami śpiewali wyuczone kolędy. Ktoś wychodził i dawał kilka złotych. Wtedy nie było modne „dzień dobry”, ale „niech będzie pochwalony...”.
Jan Kulasza, Strzelce Krajeńskie
|
|
|
|